Broodjes smeren, microfoons pakken, bladmuziek verzamelen

Zondagnacht 9 juli, 3.40 uur.
Ik kijk naar het slapende gezicht naast me. Een kriebel in mijn buik. Bijna is het zo ver, het concert.
Mijn vingers maken op het laken, de akkoorden die ik straks mag spelen. Een lied dat er op het laatste moment bij is gekomen. 

"Mama!" Ik schrik wakker, gevolgd door het besef: "Ja, het is vandaag!" Zenuwen vinden hun weg naar mijn buik. In mijn hoofd ga ik na of ik alles geregeld heb. Ken ik de liedteksten? De volgorde? De akkoorden? De piano is mijn vriend. Langzaam vinden mijn vingers de akkoorden. ‘Hij geloooooooft in mij! Hij ziet toekomst in ons aaaaaaaallebei! Nola, mijn jongste dochter begint te hupsen op de muziek die ik speel. Ok, nog niet perfect, maar we hebben nog de soundcheck!

Broodjes smeren, microfoons verzamelen, bladmuziek pakken. Alles op schema. Tijd om te gaan.
Nola slaapt nog. Ik pak haar al slapend uit haar bedje en til haar de auto in waar ze rustig en blij wakker wordt.

Ik zie de letters van Podium Victorie al op de gevel prijken. Groot en gracieus, uitnodigend om naar binnen te gaan. Tafeltjes rond het podium. De lampen staan al aan. De zwarte doeken die er als achtergrond hangen brengen herinneringen boven. Als ik achter de piano ga zitten voelt hij anders dan die van mij. Waarom vinden mijn vingers niet vanzelf de weg zoals altijd? “Oh… sorry hoor, even op nieuw ik zie even niet waar we zijn. Ja daar, begin maar bij het refrein.”
“Komt helemaal goed hoor straks!” Hoor ik mezelf zeggen.

Het licht gaat uit en ik druk mijn zenuwen weg door te genieten van wat er op het podium gebeurt.
Ik hoor dingen die andere misschien niet horen. De groei in hun stem, de ontwikkeling in het lied en in hunzelf.

Pauze. Onderweg naar de kleedkamer zie ik, in de hal een oude piano staan. Ik kruip erachter. Ik zing en speel alle spanning van mij af. Ik zing en speel alsof niemand mij hoort, niemand mij ziet, niemand er is. Achter mij voel ik de jonge zangeressen die ik wekelijks in de Zangpraktijk begeleid naar me kijken en luisteren. Maar ik speel door alsof er niemand is en ik geniet van de muziek en de kracht die er door mij heen stroomt.
Het licht gaat weer uit en ik kondig de volgende zangeres aan. Haar bladmuziek blijkt kwijt. Wat nu?! De zangeres staat rustig ogend op het podium en wacht op wat er gaat gebeuren. Gespannen zoekt de pianist, die de andere liederen speelt naar de akkoorden op de tablet. Niets… “Hoe kan dat nou?!”
Ik besluit een ander lied eerst te laten spelen en als daarvan de laatste tonen klinken, is de bladmuziek terecht!

Dan is het mijn beurt om achter de piano te gaan zitten. “Als ik een fout maak, gewoon doorzingen he?” zeg ik tegen de zangeres, een jonge vrouw van 18. Dapper knikt ze ja. En als ik achter de piano zit, mijn kruk iets verschuif, zodat mijn handen vertrouwder voelen op dit instrument. Besluit ik dat dit helemaal goed gaat. Ik kijk de zangeres vol vertrouwen aan. In haar blik zie ik iets ontspannen.
Bb, Eb, Ebm, Bb(sus4) de akkoorden komen vloeiend uit mijn vingers. Het geluid klinkt vol en warm.
Samen spelen we het lied met vertrouwen, gevoel en verbinding.
Vooraan in het publiek pinkt iemand een traantje weg. Het zelfvertrouwen groeit in de stem van de zangeres. Een daverend applaus aan het eind van het lied.

Als je in jezelf gelooft kun je alles

Geplaatst in Uncategorized.