Burning Out and Lighting Up

Gisteravond, toen ik eindelijk in slaap gevallen was, ging er een NL Alert af op mijn telefoon. Normaal zet ik deze uit als ik ga slapen. Vannacht niet. Er bleek een grote brand in Schagen te woeden. Wij sloten alle ramen en probeerden de slaap weer te vatten. Vanmorgen om half acht was de brand eindelijk meester.

Ik denk terug aan de tijd dat mijn vuur uitgeblust was. En zie ik deze quote voorbijkomen. En ik denk: I lost the will to burn once. A that’s why they call it burn out. 😁 Ik heb het eigenlijk nooit over mijn burn out. Het is geweest. Het heeft me gediend. En is nu niet meer van toepassing. Of toch wel?

Ik merk dat dit onderwerp de laatste maanden af en toe boven komt. Gebeurtenissen die mij aan die periode herinneren. Die een oude emotie triggeren. Ik luisterde bijvoorbeeld een podcast van Thijs Lindhout. In die podcast vertelde zijn gast over een vriend die in een enorme burn out zat. Niet er tegenaan, niet overspannen maar écht er volledig in. Hij praatte langzaam, was de weg kwijt en het enige wat de gast dacht was: “Ik wil zo snel mogelijk de telefoon ophangen.” Omdat het zo heftig is om met iemand die in zo’n staat is te woord te staan.

Tsjak, een mes in mijn hart. Want wat had ik mij soms alleen gevoeld. Dachten die mensen dat ook van mij? Misschien heb ik mijn Burn Out toch niet helemaal een plek gegeven…

Ik weet nog goed dat ik bijna de hele dag op de bank lag. Iemand met een rollator haalde mij in als ik mijn therapeutische vijf minuten durende wandelingetje maakte. Ik schrok van schaduwen op de muur. De opmerkelijkste verandering: ik zong niet meer. Maanden heb ik niet gezongen. I lost my will to burn. Prima om slapend en lezend de dag op de bank door te brengen. Ik was vergeten waarvoor mijn vuur brandde. De radio stond uit. Mijn stembanden lagen stil.

Met de tijd, waarin mijn wandelingetjes steeds langer werden. Ging er een kaarsje in mij aan. Dat kaarsje lichtte op bij verhalen schrijven. Mediteren. Schilderen en tekenen. Wandelen in de natuur. En zo wam ook mijn zin in zingen terug. De liedjes werden dieper. In mijn stem klonk meer emotie. Mijn vuur was terug. Met een lach op mijn gezicht keek ik in de spiegel als ik mijn favoriete liedjes zong.

Maar over mijn gedoofde vuur zong ik nooit. Over liefdesverdriet: ja. Over wereldvrede: ja. Over eeuwigdurende liefde: ja. Maar over my lost will to burn: nee. Ergens voelde ik dat ik het niet wilde. Ik wilde die periode niet oprakelen. Ik was nu toch gelukkig?

Tot ik een paar maanden terug vocal coaching had. De coach vroeg mij, in het kader van het maken van een eigen EP, 10 verhalen/liedjes op te schrijven die ik wilde zingen. Ik pakte mijn pen en schreef: ‘Burning Out and Lighting Up’.

Dat is het lied wat ik nu schrijf. Wat ik straks zing.
Waarmee ik hopelijk andere vuurtjes aan kan steken. Of misschien zelfs brandend kan houden.

Welk verhaal/lied uit jouw leven zou jij willen zingen?

Geplaatst in Uncategorized.