"Ik ben gewoon een huilderd" Ja, dat ben je altijd geweest"

Ik vroeg Saskia Zwijnenburg, expert in (intuïtief) luisteren. Of zij mee wilde luisteren naar mijn oudste dochter. We zaten op de camping en ze moest snel huilen, reageerde boos of niet en wilde niks doen. Met de tent als haar veilige plek.
Ik raakte er zelf ook nogal moe en geïrriteerd van en reageerde daardoor nogal kribbig op haar en op Thijs, mijn echtgenoot.

Na een intuïtief en real life gesprek, kwam ik erachter dat de wereld (de camping) nogal groot was voor haar. “Papa en mama, jullie lopen zoveel heen en weer. Ik wil met zn 4en zijn.” Dat wist ik ook eigenlijk wel. Maar ik kon maar niet landen op de camping.

Terwijl de stofzuiger thuis luid suisde en mijn jongste dochter er bovenop klom, nam ik het paklijstje nog eens door in mijn hoofd.

Terwijl mijn jongste haar kleding uit de tas naar boven haalde in de tent en ik het weer opvouwde en opbergde dacht ik aan wat ik allemaal wilde doen in de vakantie. Welke inspiratie ik wilde opdoen, welke boeken te lezen.

Terwijl het bestek door mijn handen schoon werd in het sop. Dacht ik sip aan mijn kind, die meerdere keren per dag vroeg om naar huis te gaan. En aan mijn gedachten die precies hetzelfde waren.

“Je hebt gewoon even last van heimwee.” zei Thijs. “Je zit nog in de snelheid en het ritme van het ‘gewone leven’. We hebben het ook zo druk gehad het afgelopen half jaar. Je hebt een paar dagen nodig om te wennen, tot rust te komen, te vertragen. ”
Vertragen, een prachtige term en tool die Saskia vaak gebruikt en toepast in haar werk en beluisteringen.

Vertragen… Hoe dan?! Ik ben niet ontspannen, ik voel me niet op mijn gemak, ik wil wel spelen, maar het lukt me niet.

Ik ging zitten, tranen in mijn ogen en plugde oordopjes in mijn oren.
Fia, Stevie Ann, Stef Bos klonken daar. Een geleide meditatie. Daarna nog meer van mijn lievelingsmuziek. ‘Light up, light up, light up the darkness in me.”
Ik voelde me kalmeren. Ik voelde me ontspannen, ik voelde me meer mezelf worden. Begon mee te zingen, te dansen met een kopje en afwasteil in mijn hand. In mijn eigen wereld.

Vertragen ja! De afwas duurde zo 20 minuten langer. De kinderen lagen een uur later in bed. Maar zo voelt het dus, zo kan het dus!

De volgende dag gingen we een dagje naar de speeltuin. Op een voormalig boerenerf. Bij een maïsdoolhof, tussen 11 eiken en de kabelbaan vond ik mijn vakantie.

Terug bij de tent, weer met mijn handen in het afwaswater zei ik tegen Thijs: “Wat hebben we een fijne dag gehad he? Sorry voor de eerste dagen. Ik ben gewoon een huilerd.”
“Ja, zei hij, Dat ben je altijd geweest. Maar nu is de vakantie echt begonnen.”

Geplaatst in Uncategorized.